Als ze de boze
blik van de man vangen, verstoppen ze zich bliksemsnel achter de rekken vol kleurige
T-shirts. De man aarzelt, heel even, en draait dan resoluut het middengangpad
op.
'Dag dames',
zegt hij, 'lukt het een beetje?' De twee vriendinnen haasten zich rechtop. Ze
kleuren.
'Sorry', probeert de kleinste een waardeloos
excuus.’ We lieten net ons mobieltje vallen.’ De man kijkt haar aan, nee, zijn
ogen boren zich als laserstralen in haar ogen. Dan bukt hij zich. Zijn bruine
jas golft als een slappe rots rond zijn voeten.
‘Dit hier?’
vraagt hij als hij weer rechtkomt. Zijn grote vingers omknellen een zwarte i-Phone.
‘Hè!’ brengt
het slanke meisje verbaasd uit. ‘H-hoe…?’
‘Zwijg,
Marie’, port haar vriendin. Marie slikt haar verdere opmerking in en moet zelfs
hoesten.
‘Dank u.’
Maries vriendin forceert een bevende glimlach. Met stokkende adem weerstaat ze
de laserblik van Lange Wapper. Eindelijk draait hij zich om en slentert tussen
de rekken verder.
‘Lynn, hoe
komt hij aan die gsm?’ fluistert Marie ademloos. Ze zit op haar hurken achter
de toonbank, als om zich te verschansen tegen de doorborende laserstralen.
‘Geen idee’,
zegt Lynn terug. In haar handen klemt ze het mobieltje.
‘Staat het
aan?’ vraagt Marie.
Lynn knikt. Ze
drukt een paar toetsen in.
‘Sms’jes?’
vraagt Marie. ‘Wat staat er?’
‘Dames?’ Met
een kuchje meldt de lange klant zich weer. Ongeduldig buigt hij zich over de
toonbank. Lynn veert recht. Ze kan amper een botsing
met ‘s mans
lange hoofd vermijden.
‘Ja meneer?’
vraagt ze beleefd. Dit keer probeert ze zijn laserblik vast te houden. Zijn
aandacht moet op haar gericht blijven. Ze glimlacht koket en trekt het bandje
van haar bh recht. Met een opgetrokken wenkbrauw registreert de man het gebaar.
Ook hij lacht.
‘Hebben jullie
deze een maatje groter?’ Hij houdt een luipaardbikinietje in de lucht. Een
belachelijk klein ding. Het verdwijnt bijna in zijn reuzenklauw.
‘Welke maat
zoekt u?’ vraagt Lynn beleefd?
‘Geen idee.’
Voor het eerst twijfelt de man.
Hij maakt een
vaag handgebaar in de lucht. ‘Voor een meisje…’ Als hij Lynns grimas ziet, gaat
hij haastig verder. ‘… een jaar of dertien. Wat… Eén meter zestig?’
Lynn graait de
bikini naar zich toe. Ze vermijdt contact met de schotels van handen van de
man. ‘Nee.’
Ze schudt haar hoofd. ‘Dan is dit te groot. U wilt een
kindermaat. 152. Ik help u.’
Routineus verschuift ze de verschillende kapstokjes.
‘Hier’, zegt ze even later. ‘Dit moet passen.’
‘Geweldig’ zegt de man ongemeend. ‘Kan ik pinnen?’
Hij kijkt rond alsof hij de pinmachine zoekt.
Blijkbaar is hem iets anders ingevallen. ‘Waar is je vriendinnetje?’ vraagt
hij. ‘Lunchen’, zegt Lynn beslist. ‘Pinnen doet u aan de toonbank.’
....................................
een verhaaltje bij het Oudejaarsfeest.... 'Wat doe je toch?' Anke geeft Maarten een harde stomp in zijn zij. 'Hou daar mee op, alsjeblieft.' Hij ploft neer in de sofa naast het raam. 'Wat?' vraagt Anke als hij voor zich uitstaart. Maarten
schudt zijn hoofd. 'Kijk dan zelf', zegt hij en wijst boven zijn hoofd
naar het rode gordijn dat voor het venster danst. Anke doet een stap naar het raam en wil het gordijn met een ruk wegvegen. 'Opgepast', waarschuwt Maarten. 'Hij mag je niet zien!' Anke loert door het kiertje tussen het gordijn. 'Vertel me', fluistert Maarten', wat zie je?' 'De buurman van rechtover', zegt Anke. 'Dat is alles.' 'Wat doet hij?' 'Nou, hij loopt het huis binnen... Zijn huis, met een grote krat in zijn handen.' 'Ja?' Anke kijkt Maarten even aan en trekt een gezicht. 'Nu brengt hij de krat terug naar zijn auto en haalt een plastic tas uit de koffer.' Ze gaat voor Maarten staan, die nog steeds neerzit en voor zich uitstaart. 'Wat doet hij verder?' 'Dit
is niet grappig, Maarten', protesteert Anke. 'Wat is er aan als een
buurman met inkopen van de supermarkt naar huis komt. Ik dacht dat we
gingen gamen?' 'Het gaat niet om wat hij naar huis brengt', zegt Maarten, 'als wel om wat hij naar buiten draagt.' 'Hè?' brengt Anke uit. 'Kijk dan!' spoort Maarten haar aan. Anke haalt haar schouders op en gaat weer bij het raam staan. 'Wat doet hij nog?' 'Hij komt uit het huis met een koffer. Zo eentje die je kan rollen.' 'Een trolley.' 'Whatever', zucht Anke. 'Hij schuift de koffer in de kofferbak en loopt weer naar binnen.' 'Zijn handen. Wat doet hij met zijn handen?' 'Hij wrijft ze af aan een handdoek, een zakdoek? Zoiets?' 'Waarom zou hij dat doen?' 'Weet ik veel', zegt Anke. Ze gaat tegenover Maarten in de zwarte fauteuil zitten. 'Hij
wrijft het bloed van zijn handen. Nadat hij een groot keukenmes heeft
naar buiten gesmokkeld in die plastic tas die je net zag.' 'Je maakt een grapje', zegt Anke. Maarten schudt zijn hoofd. 'Hier', zegt hij, 'lees zelf.' En hij schuift de krant over de salontafel in Ankes richting. 'VROUW (56) VERDWIJNT MYSTERIEUS NET VOOR KERST' 'Zijn vriendin', zegt Maarten en wijst naar het raam. Anke gaat tegen de leuning hangen. 'Je wilt zeggen dat de vrouw van je buurman vorige week niet is verdwenen, maar is vermoord?' Met haar wijsvinger tikt ze tegen haar rechterslaap.' Kom nou, je hebt te lang binnen gezeten, Maarten. Dit is te gek.' 'Ik weet gewoon dat ik gelijk heb', zegt Maarten. 'Buurvrouw verdween niet op eigen kracht. Buurman heeft een handje geholpen.' Anke rolt met haar ogen. 'De vrouw verdween na een ruzie', gaat Maarten koppig verder. 'Dat zei ik je toch al?' 'Ja', zucht Anke, 'zoiets vertelde je me al vorige week. Getrouwde mensen maken ruzie.' 'Ha! Dat is 'em net. Ze zijn... waren niet getrouwd', zegt Maarten triomfantelijk. 'Ze woonden toch samen?' 'Ja, maar niet getrouwd.' 'Nou, dat is toch hetzelfde?' zegt Anke. 'Waar wil je heen?' 'Wat voor indruk maakte buurman op je?' vraagt Maarten. 'Kom, beschrijf hem', vraagt hij als Anke niet meteen reageert. 'Een
man van iets over de twintig, misschien?' Ze kijkt Maarten vragend aan.
'Zwart haren, krullend. Goed gekleed. Duur polshorloge.' Ze haalt
opnieuw haar schouders op. 'Dat is het zowat, denk ik.' Maarten tikt op het titelblad van de krant. 'Hoe oud is de vrouw?' vraagt hij. Anke kijkt hem aan. 'Ongeveer dertig jaar ouder', zegt ze aarzelend. 'Rijk?' vraagt ze dan. 'Met wat voor auto rijdt buurman?' 'BMW', zegt Anke meteen. 'Dure auto', antwoordt Maarten, 'voor een nog jonge kerel.' Hij staat op en loopt naar de deur. 'Wat ben je van plan?' vraagt Anke. 'Ik ga even een luchtje scheppen', knipoogt Maarten, 'een wandelingetje maken. Kom je mee?' 'Je wilt langs die auto lopen', zegt Anke. 'Inderdaad', antwoordt Maarten. Hij is al op de gang. Anke spurt hem achterna. Hand in hand steken ze de straat over. 'Wat nu?' sist Anke als ze langs de auto lopen. Maarten pakt haar vast en kust haar. 'Ik zie het mes, opgerold in een handdoek', fluistert hij ergens tegen haar hals. 'Op de achterbank?' fluistert Anke. 'Ja. Wat rot dat we niet in die koffer kunnen kijken.' 'Kan voor worden gezorgd', zegt Anke en streelt Maarten over zijn wang. 'Kom
je mee, schat?' roept ze luid en loopt van hem weg langsheen de auto.
Natuurlijk schuift ze uit over het besneeuwde troittoir. Ze grijpt zich
nog vast aan de kofferbak van de auto. Meteen slaat een alarm aan.
'Oooh!' doet Anke verbaasd. Nog geen seconde later komt de buurman zijn huis uitgelopen. 'Wat gebeurt hier?' vraagt hij boos. Maarten kijkt bedremmeld en help Anke recht. Die wrijft wenend over haar knie. 'Au', jammert ze. 'Mijn knie.' 'De
buurman beept zijn auto open en doet iets achter het stuur. Dan loopt
hij terug naar Anke. 'Kom even binnen', zegt hij. 'Kan ik kijken of je
knie verzorging vraagt. Help jij je vriendinnetje even?' vraagt hij
Maarten. Die knikt enkel maar. Buurman loopt het huis binnen. Anke knipoogt naar Maarten. 'Ben je gek?' sist die. 'Dat is gevaarlijk.' 'Ga maar even zitten', nodigt buurman en wijst op een keukenstoel. 'Ik haal alvast een pleister.' Er weerklinkt gestommel in de berging. 'Even
later loopt een oudere vrouw de keuken binnen. Ze gelijkt als twee
druppels water op de foto uit de krant. Maartens mond valt letterlijk
open. 'I-i-ik, hahum, ik dacht dat u verdwenen was', mevrouw', stamelt
hij. 'U stond in de krant.' Anke zit er stom bij. 'Moeder', roept buurman, 'waar zijn de pleisters?' 'In het verbandkistje in de badkamer, schat', roept moeder terug. 'Je hebt ze daarnet nog gebruikt, toen je je aan dat vreselijke scherpe mes hebt gesneden.' Ze
schudt haar grijzende hoofd. 'Mijn Sammy, toch', zegt ze lachend, 'wil
absoluut voor de hele familie een everzwijn klaarmaken. Heb je al ooit
zo'n dier gezien?' Ze houdt haar handen wel een halve meter uit elkaar
en schudt nu van het lachen. 'Nou, hij heeft er een vol uur aan
gesneden en gehakt.' Ze fronst haar wenkbrauwen. 'En dan wil je wel een
keertje in je vingers snijden...' Anke kijkt Maarten aan. 'En uw verdwijning?' wil hij weten. 'Sammy
panikeert om niks', glimlacht ze. 'Een schat, hoor, maar soms behandelt
hij me alsof ik dement ben of zo. Ik was gaan shoppen. In Antwerpen?'
Anke knikt. 'Ben uiteindelijk daar bij mijn zus blijven slapen. Het
sneeuwde zo hard op donderdag voor kerst. Ik zag het niet zitten om
weer dat hele eind terug te rijden.' Ze zucht. 'Maar Sammy had gebeld.
Was langsgekomen. Hier', haast ze zich eraan toe te voegen. 'En hier
was ik dus niet.' Ze giechelt nu als een jong meisje. 'Was helemaal
vergeten hem te bellen.' Op fluistertoon gaat ze verder. 'Was helemaal
vergeten dat Sammy zou langskomen.' 'Moeder', zegt Sammy vanuit de deuropening. 'Wat kraam je toch weer onzin uit.' 'Welnee, schat, ik stel enkel onze gasten op hun gemak.' 'Zal
dat helpen, denk je?' vraagt Sammy en steekt zijn hand uit. Een lang,
vreselijk scherp mes glanst. Naast Maarten klapt de oudere vrouw
enthousiast in haar handen. 'Ja, Sammy, snel', roept ze.
PIZZA'S EN GIN-TONIC
verschijnt op Valentijn - 14 februari 2011
Hierbij alvast een warmmakertje....
Kirstin heeft het moeilijk. Haar vader kiest
definitief voor zijn jongere vriendin en haar moeder vlucht weg in drank en
feestjes. Kleine broer Pieter is alleen maar geïnteresseerd in zichzelf. En op
school kan Kirstinmaar niet ontsnappen aan
de spot van populaire Margit en haar vriendinnen. Robbert is nieuw op school. Na de problemen op zijn
vorige scholen wil hij hier in alle rust zijn diploma behalen. Maar daar denken
Frank en Margit anders over. Ze hebben zo hun eigen plannen met Robbert. En
ondertussen blijft hij zijn moeder missen. Stoere Robbert en stille Kirstin kruisen elkaar op
school en worden als magneten naar elkaar getrokken. Het is het begin van een
voorzichtige vriendschap en misschien wel meer. Maar daarvoor moeten ze eerst
hun problemen aanpakken… Aantal pagina’s: ca. 128 ISBN 978 90 5908 398 1
SPELLETJES:-)
Misschien moet ik deze rubriek wel her-benoemen... Want na het zoekertjenaar mijn geboortedatum, hier opnieuw eentje... Onder FOTO'S vind je een recente foto van de beurs. Toen mijn lieve leerlingen Jade en Nanou op bezoek kwamen... Vinden jullie op diezelfde foto mijn boeken terug? In de boekenkast van de stand van Davidsfonds/ Infodok? GOED kijken! Doei!
PSEUDONIEM
Hilde E. Gerard 'Is dat je eigen naam?' vraagt een lezer. Nee. Of eigenlijk wel. Een beetje, toch. 'Hoe?' denk jij nu. Hilde is mijn voornaam. Dus, dat klopt wel. E staat voor Elza, wijlen mijn doopmeter en Gerard is geen familienaam, maar eigenlijk de naam van mijn dooppeter. Wel wat makkelijker dus, dan het lange Opgenhaffen, wat mijn echte familienaam is. Mijn uitgever wou iets dat jij makkelijker kon onthouden (en uitspreken :-) Ik wou iets dat toch wel van mij was ;-) De E. is lekker mysterieus, zeiden ze bij Davidsfonds/Infodok. Dat vind ik dus ook. Hoewel... hierbij is het mysterie opgelost, toch?
BOEKENBEURS
Tot morgen? Zaterdag 6 november 2011 tussen 13.30u en 15.30u op de bekende stand? 304 bij Davidsfonds/ Infodok. Tot dan!
Hilde
Antwoorden op vragen van Stijn
GEBOORTEDATUM
Blijkbaar zijn jullie nieuwsgierig naar mijn leeftijd? (omdat jullie leerkrachten dat geheid vragen op boekbesprekingen?) Het is (g)een goed bewaard geheim, dat ik hier op jullie vraag wil onthullen... Ja, ik kan gewoon een datum opschrijven - dag, maand, jaartal. Maar dat zou te makkelijk zijn, toch? Dus, volgt hier een verhaaltje. Aan jullie om mijn geboortedatum eruit te distilleren.... In een druilerigefebruarimaand, waarop we in België een abonnement op lijken te hebben, huppelden zes konijntjes het natte bos uit. Schuilen, dat wilden ze, in een warm huis. Waar regen noch wind hen zou raken. Op een rijtje schuurden ze langsheen hagen en hekkens de straten door. Het ene huis leek te donker. Dus was het er vast wel koud. Het andere huis te groot, daar zouden ze elkaar zelfs niet meer vinden. Verkleumd tot onder hun harige vachtjes kwamen ze aan bij een lieflijk huisje. Rode bakstenen, groene blinden, kleurige gordijnen, en heel veel purperen krokusjes in het nette voortuintje. Dit zou hun nieuwe thuis worden. Het ene konijntje op de schouders van het andere, en zo konden ze net bij de bel. Geen naam, wel een nummer. Negentien. Het magerste konijntje, helemaal bovenaan de konijnentoren duwde zijn harige pootje tegen het knopje. Ergens in de diepte van het huisje galmde een luid 'TRRRING'. De voordeur zwaaide open en bood een aanblik van een ruime gang. Zes portretten hingen netjes naast elkaar. Op de ene stond een familie kippen, op de andere een echtpaar Haas met enkele kleine haasjes, nog eentje toonde vijfwolven, op de voorlaatste, diep in het huis, prijkte een trotse kattenfamilie. De laatste fotokader was leeg. 'Wat gek', riep het jongste konijntje, dat daarnet nog heel hoog op de konijnentoren had gestaan, 'een leeg portret!' 'Niet voor lang meer', siste een zware stem. Dreunende voetstappen daverden door de gang. Een harde windstoot en de voordeur klapte met een harde plof dicht. Toen werd het stil... Heel erg stil....
[De oplossing vind je helemaal onderaan :-) maar eigenlijk was dit een makkie, toch? ]