Hilde E. Gerard

Hoi! Fijn dat je me een bezoekje brengt. Soms is het hier best wel eenzaam, weet je...
Dan zit ik alleen voor mijn beeldscherm. Warm mijn handen aan een warme kop thee. In de winter wordt dat soep. Zo'n minute soupje, dat ken je vast wel. Ik lijd aan een voortdurend tijdsgebrek, zie je. En een dergelijk soepje, duurt, zoals de naam het zegt, maar een minuutje voor het klaar is.
Pas op! Ik voel me niet zielig, of zo.
Nee, ik laat me graag en veel meeslepen met de wondere wereld vol lettertjes, woorden, zinnen en verhalen. Meeslepen is het juiste woord.
Ik schrijf niet volgens een vast plan, zie je.
Meestal heb ik helemaal geen plan. Zelfs niet echt een idee.
Dan zit er enkel een scène in mijn hoofd.
Iets als:

'Jonas stapt uit de oude wagen. Hij slaat de deur keihard dicht. Boos is hij. Boos op de wereld; op de mensen in de wereld. Uit woede schopt hij tegen een keitje op de oprit. Het huppelt vrolijk weg. Even nog rolt het. Dan blijft het liggen. Tevreden over zijn nieuwe stek. Nog bozer schopt Jonas tegen de oude eik. Dat doet pijn. De pijn maakt hem woedend. Hij loopt naar het rode bakstenen huis en bonkt met zijn vuisten op de deur. Geen antwoord. Geen beweging. Niets... Dan zwaait de deur met een zucht open. Van uit het huis slaat een kille, vochtige wind Jonas keihard in het gezicht. Hij strompelt een stap achteruit en voelt zijn wang. Ze brandt alsof iemand hem geslagen heeft. Jonas' boosheid geeft hem ook moed. Kordaat stapt hij het donkere huis binnen. De traphal is groot en verlaten. Jonas rilt in de korte windvlaag. Met een luide knal vliegt de voordeur dicht. Jonas is alleen. Is Jonas werkelijk alleen? '

Zoiets, weet je... Op dit punt heb ik geen idee hoe het verder moet. Maar ik begin Jonas al een beetje te kennen.
Hij zal nu zelf het verhaal vertellen. Mijn vingers volgen maar en typen.

Of... Misschien heb jij wel een ideetje hoe het verder moet?